دفاع مقدس با بسیج مردمی اداره شد و به پیروزی رسید و هنر و ادبیات دفاع مقدس هم جز با محوریت بسیج شکوفا و بارور نخواهد شد. به گمان صاحب این قلم اگر تا کنون نمی‌توانیم بک رمان را نام ببریم که آینه‌ی تمام نمای بخشی از دفاع مقدسمان باشد، باید مشکل را در عدم محوریت بسیج و همچنین کوتاهی مسئولین فرهنگی و هنری بسیج جست و جو کرد.

نمی‌گویم حتماً باید رزمندگان دفاع مقدس قلم به دست بگیرند، چرا که شاید شرایطش را نداشته باشند، اما مثل آن زمان که نوجوانان و جوانان پاسخ تجاوز دشمن را می‌دادند، اکنون نیز باید نوجوانان و جوانان سازمان‌دهی فرهنگی، ادبی و هنری شوند.

این‌جانب بسیاری از نهادها را آزموده‌ام، در مقام عمل همه پایشان لنگ می‌زند و تنها نیروی مقاومت بسیج است که این ظرفیت را دارد و از این نهاد ارزشمند توقع می‌رود که بکوشد و این کار را به نتیجه برساند. اگر مسئولین ِ مربوط، نگاهشان بیلان کاری و گزارش کاری باشد و عمیق و جدی و مؤثر این حرکت را پی‌نگیرند، مطمئن باشند که هیچ نهاد دیگری ظرفیت رساندن این بار را به منزل ندارد.

البته رزمندگان دفاع مقدس هم اگر هویت بسیجی خود را حفظ کرده باشند و دچار دگردیسی و پزمدرنیسم نشده باشند (آن‌گونه که یکی دو تن از نویسندگان فعال این عرصه دچار مشکل شده‌اند) و اگر قلمشان حرفه‌ای باشد، بهترین مجاهدان عرصه‌ی قلم در موضوع دفاع مقدس و جهاد و شهادت، خودشان خواهند بود؛ اما متأسفانه این دو شرط در همه جمع نیست.

از فرمان‌دهی محترم کل سپاه پاسداران که فرمان‌دهی نیروی مقاومت بسیج را نیز برعهده دارند، انتظار می‌رود که در این وادی به ابلاغ دستور و دریافت گزارش بسنده نکنند و با تشکیل تیم‌های کارشناسی و نظارتی، پی‌گیر اجرای برنامه‌های ادبی و هنری باشند ؛ چرا که اگر فرهنگ دفاع مقدس، آن گونه که در هشت سال نبرد اسلام با کفر جهانی جلوه کرد، تبیین و منتشر شود، اثری از استکبار و تهاجماتش باقی نخواهد ماند. ما ناامید نیستیم!

مهدی خازنی تا آنجا که یادم می‌آید بچه تهران بود. ۱۸ – ۱۷ ساله، موها و ریش‌های طلایی با چشمان آبی و خیلی زیبا. وقتی ورزش یا فعالیتی می کرد، به شوخی با مشت‌ها به سینه می‌کوبید و می‌گفت: «ترکش هم به این سینه اثر نمی‌کنه!».

مقر سرپل‌ذهاب که بودیم شب‌ها و سحرهای سردی داشت. آب رودخانه هم ۲۴ ساعته سرد بود و حتی عصرها زیر نور خورشید به سختی می‌شد تنی به آب زد. فکر می‌کردیم اگر کسی صبح موقع وضو گرفتن پایش سربخورد و به رودخانه بیفتد شدیداً مریض می‌شود. یک روز موقع اذان صبح بود که دیدم مهدی از رودخانه آمد بیرون، با چپیه سر و بدنش را خشک کرد و پرید توی چادر پای چراغ علاءالدین. می‌لرزید. گفتم :«تیمم می‌کردی!» با دست اشاره کرد که بروم. دندان‌هایش از سرما قفل کرده بود. هر که می‌رسید یک چیزی می گفت: واجب نبود، رفتنت به رودخانه اشکال شرعی داشت، تیمم می‌کردی و ... . رفتیم صبحگاه برگشتیم و نشستیم سر سفره‌ی صبحانه. هنوز انتقادها ادامه داشت. مهدی جواب هیچ کس را نمی‌داد، اما بچه‌ها ول کن نبودند. ناگهان زد زیر گریه. درست یادم نیست چی گفت. جملاتی شبیه اینکه بابا ولم کنید، چکارم دارید؟ حالا که رفتم توی آب و می بینید سالم ام! همه سکوت کردند و قضیه تمام شد.

همه‌ی اینها مربوط می شود به سال ۶۲. عملیات والفجر ۴. لشکر ۱۷ علی بن ابی طالب، گردان سیدالشهداء، گروهان یک، دسته یک. در خط الرأس ارتفاعات کانی مانگا یک سنگر سنگی بود. یکی داد زد:«امدادگر! سنگر سنگی را زدند.» دویدم و خودم را به سنگر رساندم. یک گلوله‌ی خمپاره ۱۲۰ خورده بود لب سنگر و هر ۴ نفر نیروی بسیجی داخل آن شهید شده بودند. تقی مولایی در حال قنوت بود. مهدی با همان چهره‌ی زیبا و لبخندی به لب به من نگاه می‌کرد. یک ترکش ِ درشت قفسه‌ی سینه‌اش را شکافته بود. باور نمی‌کردم دوستانم شهید شده‌اند. چند لحظه مات و مبهوت مهدی جان را نگاه کردم. حتی نمی‌توانستم اشک بریزم. نمی‌توانستم آنها را مرده فرض کنم. وجودشان را حس می‌کردم. در دل به شوخی گفتم: مهدی جان! دیدی ترکش این سینه را هم شکافت؟ مهدی زل زده بود به من و می‌خندید. زنده تر از همیشه. نتوانستم نگاهش را تحمل کنم. از سنگر زدم بیرون و یک دل سیر گریه کردم.